يادم هست،روزي كه آمده بود،باران مي باريد بي وقفه،به بيمارستان كه رسيدم خيس خيس بودم،نمي دانستم اي رحمت از قدوم اوست،دوستم گفت آمده براي بار نخست تنها با ما سخن بگويد،با مايي كه روزها بود كسي سخني با ما نگفته بود.
از استاد براي ساعت 10اجازه ي ترك بخش را گرفتم،خوب يادم هست اصلا به امتحان ارتوپدي 2ظهر فكر هم نكرديم،تنها شوق يكي شدن با من بود براي رسيدن به آنچه روزها بود در انتظارش بوديم،استاد هر6نفرمان راتا رازي برد،اوهم به سبزي ما دل بسته بود، شايد!پياده كه شديم  دوباره بي وقفه ي باران بود،راننده ي تاكسي كه ترمز كرد هر 6نفر بي پرسشي داخل ماشين چپيديم،چه عذاب شيريني بود،1ساندويچ سوسيس ناچيز بين 6نيمه پرستار گرسنه،خنده هايمان راننده را بر سر شوق آورد،گفت تا دانشگاه مي رساندمان با 500تومان،امان از خساست اين دانشجوها،قبول نكرديم و پياده شديم،از يك ارزان فروشي در توشيبا تنها چتر باقي مانده راخريدم.سبز بود!ولي همچنان خيس بوديم.
به كشاورزي كه رسيديم از ديدن آنهمه استاد ودانشجو شوكه شده بوديم.
در نگاه همه شوقي غريب بود.با چه شوقي پشت درهاي بسته برايت دست زديم،خوانديم و خوانديم وتوشنيدي وما همچنان در انتظار پاسخيم.
سرخوردگي 2بامداد23خرداد پاسخ ما نبود،همكلاسي در بند،همبازي در خون،هيچ يك پاسخ ما نبود.
باباراني دوباره پاسخمان گو خدا!

درظلماتي كه شيطان وخدا جلوه ي يكسان دارند
ديگر آن فرياد عبث را مكررنمي كنم.
مسلکها به جز بهانه ي دعوايي نيست
برسركرسي اقتداري،
وانسان
دريغا كه به درد قرون اش خو كرده است.

اي يار،نگاه تو سپيده دمي ديگر است
تابان تر ازسپيده دمي كه درروياي من بود.
سپيده دمي كه با مرثيه ي ياران من
                                در خون من بخشكيد
ودرظلمات حقيقت فروشد.
 

زمين خدا هموار است وعشق
بي فراز ونشيب،
چراكه جهنم موعود
آغازگشته است.

نخستين بوسه هاي ما،بگذار
                       يادبود آن بوسه ها باد
                                            كه ياران
بادهان سرخ زخم هاي خويش
برزمين ناسپاس نهادند.

دلم گرفته است
دلم گرفته است

به ايوان مي روم وانگشتانم را
برپوست كشيده ي شب مي كشم

چراغ هاي رابطه تاريكند
چراغ هاي رابطه تاريكند.

كسي مرابه آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا يه مهماني گنجشك ها
نخواهدبرد
پروازرابه خاطربسپار
پرنده مردني است.